«نبرد چانگشا» ‫[قسمت 10]
«پِرچينا، گروه ترجمۀ سريال‌هاي چيني، تقدیم می‌کند» ‫«مترجم: سامان»
‫گو چین مین!
‫قربان، ظاهراً یکی داره دنبال مون میکنه.
‫گو چین مین!
‫شوهرخواهرم دستگیر شده.
‫برای چی آخه؟
‫اون که داشت آتیش رو خاموش میکرد.
‫همه ی کارکنانِ اداره ی امنیت مجرمن؟
‫همشون باید دستگیر بشن؟
‫اون فقط یه متهمه.
‫ولی اون واقعاً آتیش رو درست نکرد.
‫اگه جون سالم به در نبره...
‫خواهرم هم خودشو میکُشه.
‫اونا یه پسرِ دوساله به نام پینگ آن دارن.
‫قبلاً دیدیش. خیلی نازه.
‫گوش بده.
‫این مسئله داره جدی میشه.
‫میدونم.
‫میدونم که جدیه.
‫ولی هرچقدرم که جدی باشه ‫نمیشه به یه بی گناه اتهام زد.
‫شائو هی بهم گفت که،
‫تو دیدیش.
‫حالا که دیدی شوهرخواهرم ‫آتیش رو خاموش کرده،
‫پس تو یه شاهد حساب میشی.
‫میشه یه کاری واسمون بکنی؟
‫اونا حرفِ تو رو قبول میکنن.
‫من شنیدم که گفت ‫آتیش رو خاموش میکرده.
‫ولی خودم شخصاً ندیدم.
‫وقتی تیم تحقیقات ازم پرسید...
‫- من اینجوری جواب دادم. ‫- نمیتونی اینطوری بگی.
‫میدونی که نمیتونی اینطوری ‫بگی، چون اگه اینکارو کنی، شوهرخواهرم...
‫حتماً میمیره.
‫اون داشت آتیش رو خاموش میکرد. ‫نباید بمیره.
‫خواهش میکنم کمک مون کن.
‫غیر از تو، کسی دیگه ای نیست که کمک کون کنه.
‫گوش کن.
‫این دفعه خود ژنرال جانگ اومده اینجا.
‫خیلی از مقامات رو خلع کرده.
‫باید بفهمی موضوع جدیه.
‫حتی اگه من چیزی بگم ‫فایده ای نداره.
‫وقتی شو جون شان آتیش ‫رو درست نکرده،
‫پس حتماً میفهمن بی گناهه.
‫خب. برت میگردونم.
‫گو چین مین.
‫فرمانده گو.
‫قبلاً بهتون بدی کردم.
‫ازتون معذرت میخوام.
‫خواهش میکنم!
‫چطور هنوز متوجهِ حرفم نشدی؟
‫ازت میخوام بری خونه ‫و منتظر خبر بمونی.
‫- خیلی نگران نباش ‫- چطور میتونم نباشم؟
‫مامان بزرگم میخواد خونه رو بفروشه.
‫اینو بگیر لطفاً.
‫دیوانه شدی؟ بذارش کنار.
‫اینطور که معلومه، بیرون آوردنِ ‫شوهرخواهرت غیرممکنه.
‫فایده ای نداره که از کسی ‫کمک بخوای! فقط میتونی صبر کنی.
‫فرمانده گو.
‫من که چیزِ دیگه ای ندارم،
‫به جز...
‫اگه بتونی شوهرخواهرم رو بیرون بیاری،
‫من خودم رو...
‫وقفِ...
‫شما میکنم.
‫فقط اینکارو برام بکنین.
‫چیکار میکنی؟
‫شائو مو!
‫اجازه بدین!
‫- چطور میتونین؟ شما غارت گرین! ‫- آروم باشین!
‫باور دارم که دولت...
‫به مردمِ چانگشا اهمیت میده.
‫ما هرجوری که بتونیم ‫به شما کمک میکنیم.
‫گفتنش راحته! ما داریم از گشنگی تلف میشیم.
‫اره!
‫ما که این همه نداریم.
‫یکم بیشتر بهمون وقت بدین!
‫باور نمیکنیم. تا وقتی شما ‫بخواین آماده بشین، ما مُردیم.
‫شما نمیتونین اینکارو کنین!
‫- میرم پیشِ پلیس ها ‫- ای غارت گرا
‫پلیس؟ رئیسشون اعدام شده! ‫چرا چرت و پرت میگی؟!
‫درسته!
‫به علاوه این ساختمون مالِ شما نیست.
‫چندین نسله که ما اینجا زندگی میکنیم. ‫دراصل مال "جانگ ها" بوده، دامادتون ازشون گرفتش.
‫درسته!
‫اصلاً میدونین واسه چی اومدیم؟
‫تقصیرِ شماهاست که آتیش درست کردین!
‫دامادتون آتیش رو درست کرده.
‫نه! نیست!
‫شو جون شان آتیش رو درست نکرده.
‫نه؟ مگه اون تو اداره ی امنیت کار نمیکنه؟
‫اون آتیش درست نکرده! ‫داشت خاموشش میکرد!
‫خب پس چرا دستگیرش کردن؟
‫آره! اگه کار اون نبوده ‫پس چرا دستگیر شده؟
‫هنوز تحقیقات تموم نشده! ‫دارین مزخرف میگین!
‫خونه های این خیابون ‫به جز خونه ی شما، سوخته!
‫وقت رو تلف نکنین! بیاین بریم تو!
‫سربازا اومدن!
‫دست بردارین!
‫فرمانده گو، کمک مون کن.
‫میخوان زورکی برن تو خونه مون.
‫چیکار دارین میکنین؟ همین ‫الآنشم اوضاع به هم ریخته است!
‫اندازه ی کافی دردسر تو چانگشا نیست؟
‫اونا چانگشا رو آتیش زدن.
‫خونه هامون از بین رفتن! ‫بعد اینا تو همچین جایی زندگی
‫میکنن و غذاهای خوب میخورن. عادلانه نیست!
‫خونه مون رو میخواین؟
‫غذامون رو هم میخواین، ها؟
‫همگی، گوش کنین.
‫پرونده ی شو جون شان هنوز بسته نشده.
‫حکمی صادر نشده.
‫نمیتونین بگین که گناهکاره.
‫ثانیا، بلفرض هم که اون ‫آتیش رو درست کرده باشه
‫شما حق ندارین خونواده اش ‫رو اذیت کنین!
‫درحال حاضر، دولت به شدت داره با
‫غارت گرا و دزدی مقابله میکنه.
‫هرکی دردسر درست کنه ‫دستگیر میشه!
‫گوش بدین همگی.
‫بهتون اطمینان میدم که،
‫شوهرِ نوه ام، شو جون شان ‫آتیش رو درست نکرده.
‫بلکه اتفاقاً خیلیا رو نجات داده.
‫دولت فقط میخواد راجبِ
‫اتفاقاتِ اون شب ازش بپرسه.
‫بعد از تموم شدنِ کارشون،
‫اون برمیگرده.
‫گفتنش راحته.
‫آره.
‫جوون...
‫تو میگی گفتنش راحته.
‫باشه، یه چیزی بهتون میگم.
‫اگه شو جون شان واقعاً ‫آتیش درست کرده و مردم رو به کُشتن داده،
‫خودم شخصاً ازش نمیگذرم!
‫میتونین اصلاً منو سرزنش کنین و کتک بزنین.
‫اگه اونجور شد،
‫میتونین هرچی تو این خونه است رو ببرین.
‫هرکاری بخواین میتونین با خونواده مون بکنین.
‫خانم، این چیزا لازم نیست.
‫قربان، درحال حاضر خونواده مون
‫کسی رو نداره که بهش تکیه کنه.
‫ولی با این وجود
‫میخوام همه ی غذامون رو بدم
‫و به بقیه کمک کنم.
‫فرمانده ها، شما شاهدِ من باشین.
‫چانگ نیان...
‫بهشون غذا بده.
‫عجب پیرزنی!
‫دختره هم همینطور!
‫واقعاً طرف باید خاص باشه ‫تا با تو درارتباط باشه!
‫مزخرف نگو!
‫اگه بخاطر اون نبود،
‫منو با این عجله،
‫اینجا نمی آوردی.
‫به نظر من که اون یه بدبختِ بیچاره است!
‫همچین موقعی، کی نیست؟
‫بگو.
‫ظهری کجا بودی؟
‫میخوام بخوابم.
‫یه لحظه قلبم ایستاد.
‫یهو دیگه نتونستم بلند شم.
‫تو اون موقع چیکار میکردی؟
‫شانگ شانگ، فراموش نکن که
‫ما باهم به دنیا اومدیم!
‫دقیق میدونم تو سرت چی میگذره!
‫تو تظاهر میکنی که اتفاقی نیفتاده.
‫ولی نمیتونی منو گول بزنی!
‫وقتی برگشتی، خیلی داغون به نظر می یومدی!
‫چی شده؟
‫شانگ شانگ، هرچقدرم که برات سخت باشه،
‫فراموش نکن
‫که منو داری. ما خواهر و برادریم.
‫باید بدونی که بعضی چیزا رو
‫فقط یه مرد میتونه انجام بده!
‫ای بابا. بازم برق رفت.
‫مادر، نگران نباش.
‫مگه شانگ جون نگفت
‫که جون شان خوب شده.
‫دیگه بردنش تو زندان.
‫هرکاری که تونستیم ‫انجام دادیم.
‫بهشون پول دادیم.
‫اونجا بهش سخت نمیگذره.
‫تا وقتی که زنده است ‫میشه راهی برای نجاتش پیدا کرد.
‫مادر، غذای آشپزخونه
‫خیلی دوام نمیاره.
‫هنوز یکم پول برامون مونده.
‫به چانگ نیان بگیم که فردا ‫یکم مواد غذایی بگیره؟
‫باشه، شانگ شانگ و شائو مان رو ‫ببرین و دو تا چرخ دستی بگیرین.
‫واسه گرفتنِ مواد غذایی ‫به "نینگ شیانگ" برین.
‫دارو هم بگیرین.
‫کار به قیمتش نداشته باشین. ‫فقط هرچی میتونین بگیرین.
‫به شائو مو و شائو دی هم میگم بیان.
‫خیلی خب.
‫حتماً هرچی میتونین، بگیرین.
‫فقط واسه ما نیست.
‫یه چادر پیشِ شهرداری میزنیم.
‫حریره میپزیم و به همراه دارو ‫به مردم میدیم.
‫لااقل هنوز این خونه رو داریم که توش بمونیم.
‫خیلی از مردم
‫حتی آبِ خوردن هم ندارن.
‫اگه بتونیم، باید کمک کنیم.
‫تا همه بدونن که
‫اینکار رو خانواده ی شو جون شان انجام دادن.
‫مادر، این کار فایده ای هم داره؟
‫پولی که جون شان جا گذاشته
‫رو فعلاً نمیتونیم به عنوان رشوه بدیم.
‫اگه برای یه کار خیر ازش استفاده کنیم،
‫به بقیه کمک کردیم.
‫هُل ندین. به اندازه ی کافی ‫واسه همه هست.
‫بفرمایین.
‫به اندازه ی کافی واسه همه هست. ‫نترسین.
‫مادر...
‫بفرمایین ‫بفرمایین
‫- میخوام برم ‫- چیزی خوردی؟
‫مطمئن شو که خواهرت هم یکم بخوره.
‫اون مریضه و باید زیاد بخوره.
‫مواظب باش!
‫فرمانده، زن تون مریضه.
‫خانواده تون پهلویِ شهرداری ‫یه چادر زدن و دارن برای مردم حریره درست میکنن.
‫مجانیه. خیلی از مردم رفتن اونجا.
‫چجور مریضی ای؟
‫شنیدم اون سُرفه میکنه.
‫من زنم رو میشناسم.
‫اگه فقط سرفه است
‫نمیگن مریض شده.
‫فرمانده اون فقط نگرانِ شماست. ‫وقتی برگردین، حالشون خوب میشه.
‫برگردم؟ میتونی بری.
‫چشم.
‫آروم!
‫یکم صبر کنین، الآن آماده میشه.
‫یکم صبر کنین لطفاً. ‫الآن حریره آماده میشه.
‫چند روز شده؟
‫واقعاً چه خونواده ای هستن! ‫دلِ مهربونی دارن.
‫شنیدم مردِ خونواده شون تو ‫اداره ی امنیت کار میکرده.
‫ولی بخاطر ایجادِ حریق ‫دستگیر شده.
‫یکم صبر کنین.
‫بریم.
‫یکم صبرکن دوستِ من.
‫بعدی!
‫اطاعت!
‫تقریباً تمومه.
‫فردا
‫مافوقِ شو جون شان رو بیارین.
‫رئیس
‫بررسی کردم. مافوقش شو چوان ــه.
‫فرار کرده و اثری ازش نیست.
‫خب از کی بازجویی نشده؟
‫مشاورِ لشکرِ پنجاهم. ‫اون شب، حضور داشت.
‫- اسمش چیه؟ ‫- گو چین مین.
‫گو چین مین...
‫فرمانده!
‫مشاور گو، بفرمایین بشینین!
‫فرمانده، ترجیح میدم بایستم
‫تا به تیمِ تحقیقات هم ‫احترام گذاشته باشم!
‫خیلی خب، بیا شروع کنیم.
‫مشاور گو، یکی از سربازانِ شو جون شان
‫به نام "سو تی" گفته
‫که شما شو جون شان رو دیدین ‫که داشته آتیش رو خاموش میکرده. درسته؟
‫قربان، شبِ آتش سوزی
‫من به شو جون شان برخورد کردم
‫و دیدم وسایل آتش نشانی(آب و کپسول) دستشه.
‫همینطور شنیدم که گفت بخاطر ‫چانگشا زنده است و بخاطرش میمیره.
‫درسته، شو جون شان تو ‫خاموش کردن آتیش کمک کرده.
‫ضرورتاً نه.
‫مشاور گو، رابطه تون ‫با شو جون شان چیه؟
‫میشناسمش ولی نزدیک نیستیم.
‫خوبه. اگه باهاش رابطه ی نزدیک نداری ‫پس به عنوان شاهد میتونیم حسابت کنیم.
‫ظاهراً شو جون شان در خاموش ‫کردنِ آتش نقش داشته.
‫اینطور نیست. مشاور گو
‫شنیدم که شما با خواهرزن شو جون شان
‫هو شانگ شانگ، قرار داشتی.
‫که این قرار رو شو چوان رئیسِ اداره ی امنیت ‫گذاشته بود. درست میگم؟
‫بله قربان، درسته.
‫ولی اون روز جلسه داشتم ‫و زود رفتم.
‫هو شانگ شانگ و من آنچنان ‫با هم دیگه حرف نزدیم.
‫همینطور به شو چوان هم گفتم ‫که به قرار نرفتم.
‫بخاطر همین گفتم که شو جون ‫شان رو فقط میشناسم.
‫فقط میشناسی؟
‫پس چطوره که شنیدم شما و شو جون شان ‫تو جریانِ واگن های قطار شریک بودین؟
‫اگه رابطه ی نزدیکی با هم نداشتین ‫که باهاش کار نمیکردی، نه؟
‫قربان، شو جون شان از اسمم برای
‫دسترسی به واگن ها استفاده کرده. ‫من اینو به مافوقم گزارش داده بودم.
‫شو جون شان بخاطر این مسئله ‫بازداشت شد.
‫فرمانده گو، سربازِ کشورمونه.
‫اون داره حقیقت رو میگه. ‫ما باورت میکنیم.
‫ممنونم قربان.
‫باشه، فعلاً میتونی بری.
‫اطاعت!
‫میدونی اون کیه؟
‫کیه؟
‫اون پسرِ آقای گو ــه.
‫آقای گو؟ کدوم آقای گو؟
‫خب کی مثلاً؟
‫مگه اون فقط یه پسر نداشت؟
‫خودشه، گو شائو هوان
‫چرا زودتر بهم نگفتی آقای جانگ؟
‫از کجا باید میفهمیدم که تو نمیدونی؟
‫این همه وقت سعی کردم ‫جلوتو بگیرم!
‫فراموشش کن.
‫بذار شو جون شان رو بیاریم.
‫چطور زخمی شدی؟
‫بخاطر توجه تون ممنون، قربان! موقعِ ‫خاموش کردنِ آتیش، زخمی شدم.
‫ببخشید که درست لباس ‫نپوشیدم قربان!
‫مشکلی نیست. بشین.
‫اطاعت!
‫ببخشید!
‫مراقب باش!
‫یکم ترشی بخورین!
‫ممنونم! ممنون!
‫- ممنونم مادربزرگ. ‫- یکم بیشتر.
‫- خیلی ممنون! ‫- داغه، حواستون باشه.
‫متشکرم.
‫جون شان! برگشتی!
‫شوهرخواهر!
‫گشنمه!
‫- گشنه؟ بیا بفرما ‫- پدر، مادر
‫خیلی خوبه که برگشتی! ‫واقعاً خوشحالم!
‫- دلت واسه بابایی تنگ شده بود؟ ‫- آره
‫بیا یه بوس بده!
‫پینگ آن، از رو بابات بلند شو!
‫هنوز زخم هاش خوب نشدن.
‫اشکال نداره.
‫دارم بهتر میشم. گفتم که واقعاً خوش شانسم.
‫اشکال نداره.
‫مراقب باش پینگ آن ‫ول نچرخ.
‫چانگشا از بین رفته.
‫هیچی ازش نمونده.
‫تخم مرغ و سبزیجات...
‫همش از شیانگ تان و "ژانژو" میاد. ‫(شهری در جنوب شرقی چانگشا)
‫خب جون شان. بیا یه دوش بگیر.
‫جون شان! جون شان!
‫شوهرخواهر.
‫- نسبت به چند روز گذشته، بهتر به نظر میای. ‫- جداً؟
‫شائو مان، ادب داشته باش.
‫جون شان، غذای امروز ‫رو مادربزرگ درست کرده.
‫شوهرخواهر، مادربزرگ این ‫مرغ رو مخصوصِ تو درست کرده.
‫این مرغ رو از شیانگ تان آورده بودن.
‫منتظر موندیم تا خوب شی و بپزیمش. ‫اینم نوشیدنی.
‫مامان بزرگ گفت که کُلی برنج پُخته. ‫هرچقدر خواستین میتونین بخورین.
‫جون شان، اینم غذای مورد علاقته ‫فلفل.
‫خوبه. همه اینجان.
‫بیاین گذشته رو فراموش کنیم.
‫به سلامتی مینوشیم.
‫گذشته رو فراموش میکنیم.
‫به سلامتی!
‫یالا، بخورین.
‫بخوریم.
‫غذاهای مادربزرگ خیلی خوشمزه ان.
‫اوضاع چانگشا چطوره؟
‫بد نیست.
‫همه از دولت پول گرفتن.
‫هرکی بخواد بره، میتونه بره. ‫اونایی که میمونن هم پول میگیرن.
‫اگه کسی بخواد مغازه باز کنه ‫هم پول میگیره.
‫برای همین...
‫اوضاع خوبه.
‫بفرمایین، بخورین.
‫یه چیزی هست که باید بهتون بگم.
‫بخاطر این آتش سوزی
‫کلانتری و اداره ی امنیت توسط ‫دولت، برکنار شدن.
‫ارتش، وظایفِ ما رو برعهده گرفته.
‫خب پس شما چی میشین؟
‫دولت از افسرانی که ‫آتیش راه ننداختن میخواد که...
‫به ارتش ملحق شن.
‫تا چند روز دیگه باید استعلام بدیم.
‫به ارتش ملحق شی؟
‫این... یعنی باید بری؟
‫شوهرخواهر، میخوای تو جبهه ‫با ژاپنی ها بجنگی؟
‫درسته.
‫بخوریم.
‫بله!
‫این وظیفه ی مردانه ‫که با ژاپنی ها بجنگن.
‫جون شان.
‫دامادم، به سلامتیت مینوشم!
‫جون شان، میشه آروم تر کار کنی؟
‫دارم به اخبار جنگ گوش میدم.
‫نجار های چانگشا ‫همشون رفته ان.
‫اگه من اینکارو نکنم ‫پس کی میکنه؟ شما؟
‫درسته! من که اصلاً بلد نیستم.
‫اگه میخوای خبر جنگ رو بشنوی ‫صبرکن تا برم جبهه.
‫هرروز برات نامه میفرستم. خوبه؟
‫شائو مان
‫وقتی من خونه نیستم ‫حواست به پدر باشه، خب؟
‫تو تنها مردِ خونه میشی.
‫پدر هم که هست!
‫نیست.
‫نذار همش فحشِ دولت بده! ‫به اون چه ربطی داره؟
‫آخرش میندازنش زندون بخاطر این حرفاش.
‫شوهرخواهر، اون که به ‫حرفِ من گوش نمیده، میده؟
‫اگه به حرفِ تو گوش نده ‫به مادربزرگ که گوش میده.
‫و...
‫درآینده،
‫وقتی اوضاعِ چانگشا بهتر شد ‫باید مغازه رو دوباره باز کنیم.
‫نه اینکه تو و شانگ شانگ ‫همش برین لباس بخرین ها!
‫وقتی من نباشم که دیگه پولِ ‫آنچنانی ندارین. فهمیدی؟
‫فهمیدم!
‫شائو مان.
‫شو شو دختر خوبیه. ‫متوجه که هستی؟
‫نه!
‫شوهرخواهر، شائو مان ‫یکم چای آوردم.
‫دیدی؟ حرفم درست بود.
‫یکم چای بخور.
‫مراقب باش، داغه.
‫نیازی به این پیرهن ها نیست ‫ارتش بهمون میده.
‫ببرشون لطفاً.
‫دیگه صابون واسه چی؟
‫صابون زیتونه. یکم بو اش کن!
‫چرا شانگ شانگ هنوز نیومده؟
‫به این زودی نمیاد.
‫هنوز داشت صورتش رو میشُست. بعدش هم میخواد لوسیون ‫بذاره! اون لوسیونی که از "شانگهای" گرفتی رو یادته؟ ‫(بزرگ‌ترین شهرِ چین و دومین شهرِ بزرگ جهان)
‫این دخترا چقدر ایرادگیرن!
‫خواهر!
‫اومدش.
‫- خواهر. ‫- بیا تو.
‫خواهر، دنبالِ من میگشتی؟
‫من میگشتم!
‫واویلا!
‫بشین.
‫کاریت ندارم!
‫من دارم میرم به ارتش
‫باید راجع به چند تا چیز باهات حرف بزنم.
‫شائو مان رو چیکار کنیم؟
‫- کاری که باید بکنی! ‫- مزخرف نگو!
‫شائو مان و جین فانگ اصلاً ‫به هم نمیخورن!
‫از کجا میدونی؟
‫از کجا ندونم؟
‫بذار بهت بگم.
‫من حتی میدونم یه موش ‫تو خونه، چند تا بچه داره!
‫چطور ندونم؟
‫شائو مان و جین فانگ مثل گربه و سگ میمونن. ‫(با هم نمیسازن)
‫- اینجوری نگو! ‫- ول کن، اونا اصلاً مثلِ هم نیستن!
‫و اگه نباشن، نمیتونن با هم تفاهم داشته باشن.
‫اگه تفاهم نباشه ‫نمیتونن باهم باشن.
‫- شاید اشتباه فکر میکنی. ‫- میدونم که اینطور نیست.
‫تو فقط یه بچه ای. تو چی میدونی؟ هیچی!
‫باید به شائو مان بگی که چشم به شو شو داشته باشه. ‫کارِ درست همینه!
‫مگه شما دوقلو نیستین؟ ‫مگه همون چی بهش میگن... ندارین؟
‫- دوهم اندیشی! (ارتباط افکار با یکدیگر) ‫- آره
‫باید بتونی قانعش کنی!
‫من که باباش نیستم.
‫به علاوه، مامان و بابا هم نمیدونن ‫چیکارش کنن. به نظرت از من کاری برمیاد؟
‫پس چیکارش کنیم؟ بسپریمش به مادربزرگ؟
‫مادربزرگ دیگه پیر شده. ‫مگه اون تو رو دوست نداره؟
‫همینطوره.
‫میخوای بذاری مادربزرگ نگرانِ این مسئله باشه؟
‫نه.
‫قول بده.
‫بلندتر!
‫اما از لحاظِ کسب و کار خونواده مون
‫سپردمش به مادربزرگ.
‫ولی هرچی هست، اون پیره.
‫وقتی نتونه از پسش بربیاد ‫تو باید بری کمکش.
‫من... من نمیتونم.
‫هنوز دارم درس میخونم. ‫از کسب و کار چی میدونم؟
‫شانگ شانگ، اینطور فرض بگیر.
‫مادربزرگ الآن مثلِ "شی تای جون" میمونه ‫(شیرزنِ قهرمانِ افسانه ای در سلسله ی سونگ)
‫تو باید "یانگ بای جه" ــه اون باشی. ‫(خواهر بزرگتر و دستیار)
‫"یانگ با مه" ‫(خواهر کوچکتر)
‫حالا هرچی.
‫فرقی نمیکنه. متوجهی؟
‫برای چی میخندی؟ دارم جدی میگم.
‫من از قبل خوب دقت کردم. از بین همه ‫تو بیشتر شبیه مادربزرگی.
‫خونسرد و قاطعی.
‫اگه مشکلی پیش بیاد ‫میشه روت حساب کرد.
‫خب اگه روی تو حساب نکنم ‫پس روی کی حساب کنم؟
‫روی پدر؟ اون که لایق نیست.
‫- جون شان آروم تر حرف بزن. ‫- باشه.
‫باشه؟
‫باشه.
‫اون روزی یه سری میخواستن ‫ازمون دزدی کنن، نه؟
‫شوهرخواهر، نمیشه سرزنش شون کرد.
‫هم آدم دلش براشون میسوزه. ‫هم بیچاره ان.
‫من منظورم این نیست.
‫اون روز گو چین مین نیومد؟
‫دارم راجبِ اون حرف میزنم.
‫اینکه تونستم صحیح و سالم برگردم خونه
‫بخاطر این بود که گو چین مین سفارشم رو کرده.
‫نمیدونستی، نه؟
‫همه میتونن یه حرف رو بزنن.
‫ولی همون حرفا رو
‫اگه اشخاصِ خاصی بزنن ‫هم معنیش فرق میکنه
‫هم تاثیرش.
‫اگه اونا پارتی ــه خونواده ی گو ‫رو در نظر نمیگرفتن، به نظرت من الآن اینجا بودم؟
‫ممکن بود بیشتر زجر بکشم و ‫شانس آزاد شدن رو نداشتم.
‫همه اش بخاطر خونواده ی گو ‫مخصوصاً گو چین مین بود.
‫گو چین مین. متوجه هستی؟
‫- آره ‫- برای همین...
‫اگه بعداً پُستت بهش خورد ‫مثل دشمنت باهاش برخورد نکن...
‫- مثل یه خونواده، نه؟ ‫- بذار حرفم تموم بشه!
‫اگه درآینده مشکلی برات پیش اومد،
‫برو پیشش. اون کمکت میکنه.
‫کمکم میکنه؟
‫- اگه بهم صدمه نزنه، نعمته چه برسه به کمک. ‫- چرا نخواد کمک کنه؟
‫خب اگه بهت کمک نمیکرد ‫الآن خونه مون سرجاش بود؟
‫من که ازش متنفرم درهرصورت!
‫بسه دیگه... اینقدر فیلم بازی نکن.
‫ازش متنفری؟
‫چانگشا به این بزرگی.
‫چرا باید از بینِ این همه به تو کمک کنه؟ ‫بقیه رو میتونی گول بزنی، ولی منو، نه!
‫اون... اون بهم کمک نکرد. ‫فقط... فقط...
‫بسه شانگ شانگ.
‫میفهمم، خب؟ چیزی نیست. باید بدونی
‫این یه چیزِ ساده است که یه دخترِ ‫خوشکل از یه مردی کمک بخواد.
‫من بلد نیستم.
‫چی؟
‫من بلد نیستم.
‫یادت میدم.
‫فرض کنی رفتی پیشِ گو چین مین. ‫وقتی دیدیش
‫بهش لبخند میزنی، بعد روتو اونور میکنی.
‫خودتو ترحم انگیز نشون میدی.
‫اگه میتونی، گریه کن. ‫لجباز و یه دنده نباش.
‫منو نگاه کن نه خواهرت!
‫بعدش اون ازت میپرسه که چی شده.
‫"چی شده؟"
‫داری چی بهش یاد میدی؟
‫تو نمیفهمی!
‫بعدش میگی
‫که چقدر بیچاره و ضعیفی،
‫و چقدر سخته.
‫هرچقدر که خودتو بدبخت نشون بدی ‫بهتره! باید یکم لوس بازی دربیاری.
‫بهش بگو فرمانده گو.
‫آقای گو... گو...
‫چین مین... اونوقت حتماً ‫کمکت میکنه!
‫البته این راه حل فقط
‫با گو چین مین جواب میده.
‫از این راه حل هوشمندانه ‫برای بقیه استفاده نکن!
‫اگه اینجوری بکنم که مطمئناً ‫کمکی نمیکنه!
‫قول بده.
‫منو نگاه کن.
‫سرت رو تکون بده..
‫حالا برو بخواب!
‫کافیه...
‫شانگ شانگ، به چیزی که شوهرم ‫بهت گفت فکر کن.
‫بهش فکر کن!
‫- چرا هی جلومو میگیری؟ ‫- جدی که نگفتی، نه؟ ‫- همه اش جدی بود!
‫درسته، من همیشه نسبت ‫بهش خشن بودم ولی...
‫واقعاً دوستش دارم.
‫متوجه نشدی که
‫اخیراً شانگ شانگ ناراحت و افسرده است؟
‫کم حرف میزنه.
‫اون با خودش درگیره.
‫نباید بذاریم اینجوری باشه.
‫میخوام سرشو گرم نگه دارم. ‫اون واقعاً میتونه صادق باشه.
‫این خوب نیست؟
‫تو فقط میخوای اونو به گو چین مین بدی. ‫فراموشش کن.
‫اون روزی حداقل سه بار ‫گو چین مین رو نفرین میکنه. تا
‫نفرین نکنه، راحت نمیشه! ‫هیچ راهی نیست که با هم جور بشن.
‫تو روزی 100 بار نفرینم میکنی!
‫ولی مگه با هم نیستیم؟
‫مسخره!
‫خوبه که نفرینش میکنه ‫این یعنی بهش فکر میکنه.
‫جون شان.
‫تو جبهه مراقبِ خودت باش
‫ما همگی منتظر برگشتنت میمونیم.
‫باید به سلامت برگردی.
‫شوهرت خوش شانسه. به این راحتی نمیمیره!
‫دارین چیکار میکنین؟
‫وایسین!
‫شو شو!
‫وایسین!
‫جلوشونو بگیرین!
‫وایسین!
‫دزد! دزد!
‫دزد!
‫دزدی میکنی؟ میخوای بمیری؟
‫- من دزدی نکردم ‫- شو شو
‫- برادر! ‫- خوبی؟
‫دزد اینه؟
‫- شو شو، خوبی؟ ‫- خواهر!
‫خانم لطفاً منو ببخش. مامانم ‫مریضه و خیلی وقته غذا نخورده.
‫منم خیلی گشنمه. برای همین دزدی کردم. ‫منو ببخش!
‫- خانم لطفاً منو ببخش! ‫- ببرینش کلانتری!
‫صبرکنین!
کاری از گروه پرچینا https://t.me/Perchinasub «مترجم: سامان»